Descrición

Desde aquí arriba, Arzoá parece un puñado de tellados que o bosque deixou asomar por casualidade. As casas agrúpanse apertadas, coma se se fixesen compañía fronte á inmensidade verde que as rodea, ladeiras enteiras de carballo e castiñeiro e, seguindo o curso da auga, esa cinta máis clara de ameneiros e chopos que marca por onde baixa o regato cara ao val.

Non fai falta contar moito máis para entender a historia de Arzoá: explícana os seus propios números. Pouco máis de trinta veciños habitan hoxe un espazo que noutro tempo, cando as familias eran grandes e o monte se traballaba enteiro, fervía de actividade. Como tantas aldeas deste recanto de Ourense pegado a Portugal, Arzoá viu marchar xeracións enteiras en busca dunha vida mellor, deixando atrás unha paisaxe que se foi enchendo de bosque alí onde antes había cultivo.

E, porén, segue en pé o camiño que leva ata a aldea, a área recreativa onde aínda se xuntan os que quedan, o fume que no inverno sobe dalgunha cheminea. Detente neste lugar, deixa que a cor cambiante das estacións che encha a vista e pensa que ese silencio que agora che parece tan completo foi, non hai tanto, o son de fondo dunha comunidade enteira.

Se o silencio de Arzoá chegou ata ti, devólvelle o favor: non deixes lixo. Leva contigo ata a última migalla do que trouxeches. Que o teu paso por aquí sexa coma o fume dunha cheminea, que se disolve sen deixar rastro.