Descrición
Son pequenas, baixas, humildes. Ningunha das adegas de Arzádegos busca chamar a atención e, porén, durante xeracións, delas dependeu algo tan importante como a comida dunha familia durante todo o ano. Aquí, entre estes muros de pedra seca xunto ao modesto río da Fraga, gardábase todo o que daba a horta: patacas, cebolas, pementos… para mantelos frescos o maior tempo posible e tamén, aínda que en menor cantidade, o viño que se producía na aldea, malia que Arzádegos nunca foi terra de grandes viñedos.
A función destas adegas era dobre: protexer os víveres e camuflar o contrabando. Ao estaren en zona de fronteira, os bens máis valiosos adoitaban evitar a alfándega e cruzar ao país veciño en segredo.
As corenta adegas que atopamos no camiño a Santa Baia representan a herdanza tanxible dunha arquitectura nada da necesidade. Tocar os seus muros fríos é palpar a memoria colectiva dun pobo, o testemuño de como unha comunidade aprendeu a organizarse, a prosperar e a sortear os límites dunha fronteira.
Gozar deste lugar é tamén coidalo: non deixes lixo, non alteres o que atopes, leva contigo só o vivido. Que o teu paso por aquí non deixe máis pegada ca a lembranza.
